Meginreglan um sérhver servómótor er byggð á rafsegulfræði, allt eftir gerð servómótors, annaðhvort statorinn eða snúningurinn inniheldur varanlega segul. Með því að veita vafningunum, sem eru staðsettar innan segulsviðs, réttum straumi myndast Lorentz kraftur sem veldur því að snúningur servómótorsins snýst. Í PMDC (Permanent Magnet Direct Current) servómótor eru þessar vafningar staðsettar í snúningnum, en í burstalausum AC (Alternating Current) servómótor eru þær staðsettar í statornum.
Þegar snúningur servómótorsins byrjar að snúast þarf að stilla strauminn í gegnum vafningarnar til að halda Lorentz kraftinum í rétta átt. Í PMDC servómótorum með bursta er þetta náð í gegnum commutator og bursta, en í burstalausum AC servómótorum þarf að stilla strauminn fyrir hverja mótorvinda með servóstýringunni. Með því að mæla stöðu snúnings með endurgjöfarkerfi er viðeigandi straumur sendur í gegnum mótorvindurnar. Servómótor þarf alltaf servóstýringu fyrir rétta notkun innan servókerfis.
Samsetning servómótorsins, servóstýringarinnar, endurgjafarkerfisins og stjórnkerfisins myndar servókerfi. Servómótorinn er því flókinn tengdur við servókerfið og val á servómótor er aldrei aðskilið frá því kerfi sem hann þarf til að starfa innan.
